Yean in Senegal

Soirée Disco

2008-10-15T10:12:00.006+02:00

Wegens het grote succes van onze "Soirée Cowboy" enkele weken geleden, konden we het niet laten om nog eens een thema-avond te organiseren. Deze ging ditmaal niet door bij Titilocozen, maar in Chateau Bâ (het huis van Matty) en het centrale thema was niet het wilde westen, maar the golden oldies: Disco! Aangezien ik reeds een hele dag gewerkt heb voor mijn thesis (voor zij die zich dat dus afvroegen: ik werk hier elke week van maandag tot vrijdag van 8 tot 17 aan men thesis!) en ik op dit eigenste moment niet veel inspiratie heb volgt hieronder een foto-overzicht van deze zeer geslaagde avond!

Ik kon het uiteraard niet laten om een flashy uitnodiging te maken

We hadden uiteraard ons best gedaan om ons weer goed te verkleden! Pieter, Alex, Matty en ik hebben een heuse disco outfit op maat laten maken en op de markt zelfs een afro pruik gevonden!

Tim zag er zaterdag eerder "Pornstar" dan Disco uit vonden wij :)

Siska en Alex, de twee organisatoren van de avond

In tegenstelling tot de Cowboy avond, die - laat ik even eerlijk zijn - uitgedraaid was op een drankfestijn, was het de bedoeling om ditmaal eens lekker uit de bol te gaan! Let vooral op de moves van Pornstar Tim en op de zelfgemaakte (!) disco bal van Siska en Alex rechtsboven

Mijn goede vriend Abdalaye verkoos een iets gevoeligere dansstijl ;)

Lay (een vriend van Alex) zag er volgens velen met zijn pruik eerder Chinees uit dan Senegalees, oordeelt u zelf! (let overigens niet op Sabine die op dit moment een verse nicotine rush door haar longen aan het jagen is)

Dezelfde Lay die later op de avond het concept 'limbo' niet echt doorheeft. Let vooral ook op de koele blik van Pieter die domineerde zaterdagavond.

Alex die evenmin de 'limbo' niet echt beheerst (had ik de blik van Pieter al vermeld?)

Een actie/groepsfoto, niet echt iets speciaals ... ik wilde gewoon nog een laatste keer op Pieter zijn blik wijzen :D

Tjeboudjen

2008-10-07T18:58:00.005+02:00

Na al mijn laatste redelijk Westerse/touristische berichten op mijn blog was het hoog tijd om nog eens iets te schrijven over iets Senegalees newaar? Onder het mom 'doe nog eens iets traditioneel Senegalees' besloten Pieter en ik daarom om zaterdag eens samen met de buurvrouw een "Tjeboudjen" te bereiden, de nationale schotel (hoor ik daar keukenprinces yeanke;) Het woord Tjeboudjen bestaat uit twee delen: Tjeb + Djen = rijst + vis, de schotel bestaat dus simpelweg uit rijst met vis ... was het maar zo simpel! Puur bij wijze van voorbeeld de volledige (!) ingrediëntenlijst voor een tjeboudjen voor ±14 personen:

2 piments
2 wortelen
1 aubergine
2 groene kolen
6 bissapbloemen
2 bolletjes look
een handvol bissap bladeren
1 stuk pompoen
1 stuk maniok
2 ajuinen
1 'kanje' (een rare soort groente)
2 radijzen
1 zakje piment kruiden
2 blokjes Maggi (bouillon)
1 zakje tomatenconcentraat (poeder)
redelijk wat palmolie
2 kg rijst (Tjeb)
een handvol piment in gedroogde vorm (jawel 3 maal piment :)
een zakje tomatenconcentraat (puree)
2 busseltjes bieslook
1 stukje 'jet' (gedroogde vis)
1 stukje 'genji' (gedroogde vis)
2 limoenen
een handvol peper
3 grote stukken vis

... een hele boterham dus! Een grappig weetje is dat àl deze ingrediënten ook effectief aangekocht dienden te worden. Een voorraadkast met daarin een pot peper, een bus palmolie, etc. hebben de meeste mensen hier niet! Je kan hier ook alle producten in élke hoeveelheid kopen die je wil (ooit als eens een lepel choco gekocht - net genoeg voor 1 boterham - dat is dus perfect mogelijk hier!) Deze waslijst aan ingrediënten zijn we in de ochtend gaan kopen op de markt in Sor. Tijdens onze zoektocht heb ik enkele wetenswaardigheden over de markt opgemerkt. Zo krijg je standaard nergens een grote plastic draagzak bij je aankopen, deze koop je immers bij een plastic zakjesverkoper! Er lopen dus effectief mensen rond op de markt die enkel plastic zakjes verkopen en iedereen die net een aankoop heeft gedaan op de schouder tikt om een zakje aan te smeren! Een plek zoeken waar iemand iets aan het kopen is is ook geen moeilijke opgave, iedereen troept namelijk steeds samen rond dezelfde kraampjes! Vanaf dat er ergens iets interessant verkocht wordt, worden plots alle vrouwen (een man gaat hier echt wel niet naar de markt normaal!) aangetrokken naar dat ene kraampje als vliegen op een stront. Alle kraampjes zijn trouwens ongelofelijk identiek. Elk groentenkraam verkoop quasi dezelfde groenten, bij elk viskraam worden quasi dezelfde vissen in stukken gekapt, elk klerenkraam verkoopt dezelfde resem Fake producten. Het meest verbazende van de zaak is dat de prijzen dan ook nog eens overal hetzelfde zijn! Hoe beslis je dan in godsnaam waar je je aankopen gaat doen? vroeg ik me onmiddellijk af? Een simpel antwoord bestaat er voor deze vraag: toeval! Je loopt gewoon rustig door de kraampjes en van zodra er je een ingrediënt te binnen schiet koop je het bij het dichtstbijzijnde kraampje. Bovenstaand lijst(je?) hebben we dus bij veel verschillende kramen gekocht, een mooi bewijs dat er uiteindelijk bij alle kramen wel eens iets gekocht wordt.

Het bereiden van de Tjeboudjen was een tijdsrovende zaak beek achteraf. Ons marktavontuurtje duurde een drietal uurtjes en nadien hebben we nog eens een dikke drie uur aan het koken geweest! Een dagvullend programma dus. Enkele sfeerbeelden:

Keukenprincess Yeanke en zijn grote (hebdem haha) voorbeeld

Pieter die poseert voor de foto om achteraf te kunnen beweren dat hij ook iets heeft uitgestoken

Terwijl de vrouw (+ yean) kookt, chillen de mannen in de zetel en vallen ze de Toubab meisjes lastig

Bijna klaar...

Het eindresultaat (met bovenstaande ingrediënten hebben we twee en een half keer zo'n schotel gemaakt)

Allemaal van dezelfde schotel en met de handen eten uiteraard!

Als dat geen voldane blik is!

Toubab Dialaw

2008-09-30T16:15:00.009+02:00

Dit weekend zijn Alex, Pieter en ik naar Toubab Dialaw getrokken, een klein dorpje onder Dakar aan de Petit Côte. Wat gaan drie jonge kerels zoeken in een klein boeregat aan de Senegalese kust? De mama gaan bezoeken uiteraard! Titi - de moeder van Alex en tevens eigenares van de chambre d'hôte waar ik verblijf - is namelijk een huis aan het bouwen in Toubab Dialaw en ze had ons uitgenodigd om eens een weekendje een ander stuk van Senegal te komen ontdekken.

Zaterdag zijn we met het hele gezin (Titi, Ismaela, Alex, Ranma en Matar) het dorpje gaan verkennen:

de straten van Toubab Dialaw

Eén van de meest gekke gebouwen in het dorpje, lang geleden gebouwd door een Toubab (= blanke) die de verschillende stijlen die hij tijdens zijn wereldreizen was tegengekomen mengde bij het bouwen van zijn huis.

Op het strand met mijn zusje en broertje voor het weekend! Matar en Ranma spraken enkel Wolof en maar een heel klein beetje Frans, maar dat weerhield ons gelukkig niet om ons heel het wekend samen te amuseren!

Later die dag zijn we naar het perceel gegaan waar het huis gebouwd gaat worden:

De locatie bleek redelijk afgelegen te zijn in een open vlakte met enkel een paar Baobab bomen in het zicht, zeer rustgevend!

Het huis stond er dus nog niet, maar wel reeds de ommuring en een tuin in aanleg! De bio-ingenieur in Pieter en ik kwam vollop naar boven en we besloten ons steentje bij te dragen door elk een citroenboom te planten.

Een voldane Pieter

Matar die zijn beste Gene Simmons immitatie toont :)

Postkaartplaatje!

Zondag hebben we een dagje strand gedaan, iedereen had er zo wel zijn bezigheid:

Ranma: haar nieuwste zandkleedje showen

Matar: het strand onveilig maken met twee waterpistooltjes

Joy: chillen uit de zon

Titi en Ismaela: pootje baden - Pieter: pootje baden mét hoed

Alex: Merguez worstjes bakken die we nadien met veel smaak hebben opgegeten!

Yean: uit de zon blijven zodat ik niet verbrand en Joy lastigvallen

Al bij al was het een heel aangenaam weekendje, het deed goed om eens te ontsnappen aan het drukke (en luide - zie men vorige post) Saint-Louis en eens een klein gezellig dorpje te ontdekken!

als afsluiter nog enkele quotes/ weetjes van het weekend:

Pieter "Toubab Dialaw bezoeken was echt wel leuker dan eens een weekendje te gaan wandelen in de Belgische kempen"
Alex is met zijn fancy GSM (met camera, GPS, video's, mp3's, etc) per ongeluk in de zee gesprongen. Resultaat: er is nu een Senegalees heel blij met al de wisselstukken van Alex zijn kapotte GSM die hij kan gebruiken :)
Onderweg naar Toubab Dialaw zijn we een Café Touba gaan drinken aan de kant van de weg en er werd me toen een vrouw aangeboden voor de luttele prijs van 1000 CFA (= 1,5€). Ik ben (uiteraard) niet op dit aanbod ingegaan, langs de ene kant omdat het hele concept van een vrouw kopen me niet zo echt aanspreekt :) en langs de andere kant omdat ze eigenlijk eerst Pieter als man wilde (maar hij heeft al een vriendin dus hij bedankte ook beleefd) en ik dus tweede keus was!

tot schrijfs!
Yean

Geniet met me mee

2008-09-30T16:06:00.001+02:00

Meestal als je in het buitenland zit krijg je steeds dezelfde standaard vragen van het thuisfront over je heen:

en hoe is't daar?
Hoe is het eten?
Zijn de mensen vriendelijk?
Valt het klimaat mee?
Slaap je goed?

En net op die laatste vraag had ik graag eens interactief geantwoord in deze post! De Senegalezen in Saint-Louis hebben namelijk de leuke gewoonte om 's avonds te beginnen met religieuze zangen en pas laat te eindigen met deze odes aan god almachtig. De ene avond eindigen ze omstreeks 22u00, de andere avond janken ze lekker door tot 23u00 en jawel hoor, elke voorlaatste donderdag van de maand is het heel de nacht genieten geblazen! Ik zou veel woorden vuil kunnen maken hoe deze religieuze zangen klinken, maar ik dacht dat het misschien beter was om ze gewoonweg te delen met jullie! Klik daarom HIER om een voorbeeldje te horen. Zet vooral je boxen goed luid, leg je neer op je bed, sluit je ogen en je teleporteert ogenblikkelijk naar mijn kamer omstreeks 3u27, toen heb ik deze opname gemaakt vanuit mijn bed! Om dus te antwoorden op vraag 5: ja ik slaap hier goed, maar niet elke avond :D

I like big food and I cannot lie ...

2008-09-25T18:25:00.002+02:00

Deze week heeft Alex een specialleke gemaakt 's avonds als avondmaal: "Le kilo d'Alex" ;)

"OMG hoe groot is diejen hamburger!"

"C'est ma propre création ;)"

"Dees is de waanzin, da krijg ik ni op"

Soirée Coboi

2008-09-22T11:13:00.003+02:00

Enkele weken geleden kwam Alex op het geweldige idee om een Cowboy avond te organiseren bij Titilocozen, een avond die Pieter en ik maar al te graag mee uitwerkten! Het concept van de avond was simpel: iedereen komt verkleed als Cowboy of Indiaan,

in het Frans 'Indien', hetgene zowel indiaan als Indiër wil zeggen, vandaar dat iemand ons vroeg: "Un Indien d'Amérique vous voulez bien dire, pas d'Inde non?" ... neen we hebben een Cobwoy + Indiër avond georganiseerd ... soit =)

iedereen betaalt 5000 CFA (7,5 €) en voor deze prijs voorzien wij een lekkere maaltijd, een hele avond vertier en drank naar believen!

Qua voorbereiding hadden we goed ons best gedaan:

een Lucky Luke style uitnodiging (zie foto)
Wanted posters van de meeste genodigden aan de muren (zie foto), een zadel op de toog en een strop om iemand mee op te hangen boven de trap bij wijze van inkleding
een complete cowboy outfit alledrie (zie foto)
een arsenaal aan cowboy hits op de pc
gebakken patatten met kieken als avondmaal (zie foto - reeds half opgegeten)
3 flessen tequila, een fles vodka en 2 bakken bier in de frigo

De avond zelf was op zen minst een succes te noemen! Oorspronkelijk stonden er 10 genodigden op de gastlijst, dit aantal verdubbelde echter bijna naar het einde van de week toe - hoe meer volk hoe meer vreugde nietwaar- , nagenoeg iedereen kwam bovendien verkleed (zie foto), het heeft pas op het einde geregend, er is veel gelachen en ook veel gedronken (altijd een goed ingrediënt voor een geslaagde avond niwaar). Dat laatste aspect van de leuke avond was wel jammer genoeg niet zo leuk da dag nadien ... wie was het nu weer die voorstelde om vodka boom boom te doen eens de flessen tequila op waren? Zaterdag was daarom dus jammer genoeg een verloren dag. Onderstaande foto van het ontbijt zaterdag werd omstreeks 14u35 getrokken en de glimlachen op de foto zijn op zen minst geforceerd te noemen, geen verdere details nodig denk ik:)

The field revisited

2008-09-19T17:38:00.006+02:00

De voorbije week ben ik voor de laatste keer ten velde getrokken om klapjes te gaan doen met de Senegalese rijstboeren en om mijn ingevulde enquêtes op te halen.

Resultaat:

100+ enquêtes die ik nu de komende week mag (moet :) ingeven op de computer
veel verhaaltjes over de vogelproblematiek hier in de regio, gaande van serieuze regionale gebeurtenissen tot spirituele Marabou praktijken
enkele persoonlijke observaties van vogels in het veld
Yean die wederom 3 dagen heeft meegedaan aan de Ramadan (waaronder 1 dag volledig zoals het moet!)

enkele sfeerbeelden:

Mijn enquêtes!

Mandiaye die een ondergelopen stuk van een rijstveld doorploetert

Een zeer efficiënte vlag in het veld, let u vooral niet op de vele vogels op de achtergrond :)

Sow die enkele boeren uitlegt wat er in dit veld is misgelopen

vlnr: Amadou Kane (een enquêteur) - Yean - een locale rijstboer

Een boer die naar een onkruidplant staart

Yean tussen een hele hoop boeren in Salnde

Wederom een super efficiënte vlag in het veld (zoek de vogel ;)

Yean aan het vogelspotten

Zebrabar

2008-09-15T17:43:00.004+02:00

Zaterdag was een leuk dagje waterpret, Matty (mijn thesisbegeleider) had ons namelijk uitgenodigd om mee te gaan naar de Zebrabar - een campement dat aan de Senegalrivier ligt, vlak naast het vogelpark van de Langue de Barbarie - en daar een toertje te gaan maken met zijn vers aangeschafte boot. Aangezien ik niet veel inspiratie heb om veel tekst te produceren op dit moment volgt nu een summier overzicht aan de hand van fotos:

Yean die toekijkt hoe de boot van Matty opgeblazen wordt

Siska, de vriendin van Matty en haar zoon Xander

Matty en één of andere cowboy

Yean en verschillende Senegalese kinderen die spelen met een bal in het water

(zonder extra bijschrift)

Xander die een kleine (ongevaarlijke) krab gevangen heeft

Matty die een net iets grotere (en toch wel gevaarlijke) strandkrab gevangen heeft

Een nest vogels dat we gespot hadden onderweg

Ramadan de Yean

2008-09-12T18:10:00.004+02:00

De voorbije dagen ben ik wederom samen met Mandiaye ten velde getrokken om met de Senegalese boeren het vogelprobleem te bespreken. Net zoals de vorige keer waren de boeren heel vriendelijke, erg gastvrij en heb ik interessante zaken bijgeleerd, maar er was 1 aspect dat toch wel anders was dan voorheen: het was Ramadan! Het gezellig mee-eten van een grote schotel Tjebudjen zat er ditmaal dus jammergenoeg niet in ...

Omdat iedereen rondom mij meedeed met de Ramadan (Mandiaye mijn begeleider, Gay een collega van ons, Djibi de chauffeur, alle boeren, ...) besloot ik ook maar eens te proeven van deze gewoonte, zij het wel in een aangepaste versie, de 'Ramadan de Yean'!

De normale spelregels van de Ramadan zijn simpel:

u zal niet eten/ drinken zolang de zon zichtbaar is aan de hemel
u zal dus honger leiden en dorstig wezen tussen 5u46 en 19u15
u zal opstaan tegen 5u00 zodat u de dag toch met een gevulde maag kan beginnen
u zal overdag elke keer uw maag grommelt en uw mond droog is nadenken over uw geloof

de 'Ramadan de Yean' versie is lichtelijk anders:

u zal niet eten zolang de zon zichtbaar is aan de hemel, drinken doet u wanneer u wil uit het zicht van uw collega's
u zal dus honger leiden tussen 5u46 en 19u15 maar gelukkig niet omkomen van de dorst
u zal net als iedereen braaf opstaan tegen 5u00 zodat u de dag toch met een gevulde maag kan beginnen
u zal u zich elke keer uw maag grommelt afvragen waarom de mensen rondom u in godsnaam de hele dag niet eten/ drinken :)

Wat eten en drinken de mensen hier dan zo allemaal 's ochtends en 's avonds als het wel toegestaan is?

Het ontbijt bestond uit een mengeling van: Senegalese cous cous (een bruine variant die nogal redelijk droog is van smaak), een beetje kristalsuiker, een scheut water en een blikje geconcentreerde melk. Deze brij vult de maag heel goed en houdt het hongergevoel tot na de middag tegen, maar vanaf 15u00 is het doorzetten op karakter om niet te eten voor 19u15! Eens de zon aan de horizon verdwenen is begint het festijn om de maag terug te vullen. 'La coupure' wordt in Saint-Louis ingeluid door zo een luide sirène die tijdens WO II waarschuwde voor een luchtaanval. Een eerste korte maaltijd direct na la coupure bestaat uit een tas koffie, een beetje brood en enkele dadels. Later op de avond volgt dan een gewoon avondmaal, de gegeten porties zijn echter wel net iets groter dan anders. Op het einde van de avond is iedereen op die manier meer dan verzadigd (zie foto) en kunnen ze (na het laatste avondgebed) voldaan hun bed inkruipen. Iemand die beweert dat de Ramadan dus goed is om af te vallen heeft absoluut niet gelijk, je komt er eerder van bij dan dat je er van afvalt!

Over het algemeen is het niet zo heel erg moeilijk om op te staan om 5u00 en niet te eten overdag, maar de hele dag niet drinken is toch net dat ietsje te moeilijk voor mij :) Donderdag heb ik eens geprobeerd om ook eens een dag alle vloeistoffen af te zweren tot zonsondergang, maar tegen 15u57 was Mandiaye al naar huis vertrokken en mijn wilskracht op en heb ik gulzig een halve fles water leeggedronken :)

Moraal van het verhaal: de ramadan is dankzij de 'niet-drink' regel echt wel moeilijk te verwezenlijken hier, de Ramadan de Yean is daarentegen goed doenbaar!

kwaliteit!

2008-09-12T12:56:00.001+02:00

Mijn nieuwe sletsen die ik zaterdag op de markt had gekocht bleken maandag een verrassing voor mij in petto te hebben ...

Veu mij ne grigri en doe de rest ook iets

2008-09-08T10:38:00.002+02:00

De festiviteiten van de 5e september trokken niet alleen veel volk naar Saint-Louis, ook heel veel marktkramers! De anders rustige (en vuile) straten langs de Senegalrivier werden in enkele dagen tijd omgetoverd tot een zeer drukke markt waar je over de koppen kon lopen! Zaterdag besloten Alex, Pieter en ik dus te gaan shoppen op de markt, een leuke bezigheid aangezien Alex de lokale taal Wolof spreekt en dus heel goed kan discussiëren met de marktkramers!

Het belangrijkste object dat ik gekocht heb op de markt kan je bewonderen op onderstaande foto:

Voor de leken onder ons lijkt dit object op een hoopje samengebonden geitenhaar, maar de toegewijden zagen allicht onmiddellijk dat we met een grigri te maken hebben! Grigri's zijn geluksbrengers/ probleemoplossers die je voor alle doeleinden kan kopen:

inbrekers
geldproblemen
malaria
liefdesperikelen
te weinig kilo's (jaja inAfrika willen de vrouwen aankomen, niet afvallen!)
erectieproblemen

de lijst is eindeloos, er bestaat een grigri voor elk probleem!

Bovenstaande grigri is dé oplossing voor het vogelprobleem hier in Senegal, het onderwerp van mijn thesis weet je nog! Gewoon deze bevallige haarbal ophangen in de buurt van je rijstveld en op magische wijze zullen de Quelea's je rijstplanten links laten liggen! Bij deze stel ik voor dat de Senegalese overheid iemand inhuurt om alle geiten die de straten van Saint-Louis rijk zijn kaal te scheren, op industriële wijze grigri's fabriceert van hun haren en nadien alle velden voorziet van deze bescherming en klaar is kees !!!!!!!

(Was een oplossing vinden voor de probleemstelling van je thesis maar zo simpel =)

Waar komt die koe opeens vandaan?

2008-09-08T10:30:00.004+02:00

Dat was de vraag die ik me donderdag stelde toen ik samen met Pieter terug kwam van het werk en opeens een koebeest zag staan voor de deur van onze buren! Een dier hier in de straat voor de deur hebben staan is absoluut niet abnormaal, op elke straathoek staat er wel ergens een vastgebonden geit te mekkeren, maar de hoeveelheid koeien in het straatbeeld was echt wel noemenswaardig toegenomen de laatste dagen.

De diepere reden achter de aanwezigheid van deze runderen was echter 'La 33ème anniversaire des 2 Rakats', een groot feest dat deze week voor de deur stond en vrijdag heel veel volk naar Saint-Louis trok! Het verhaal achter deze viering is dat 33 jaar geleden Serin Touba gestorven is, een vrij tot zeer belangrijk religieus figuur voor de locale bevolking. Deze man werd het ooit verboden om te bidden door de Franse kolonisten, hetgene hij volledig aan zijn laars lapte door vlak voor de ogen van de Franse officieren tot tweemaal toe te bidden. Deze twee historische gebeden worden elk jaar herdacht door - hoe logisch kan het zijn - deze twee gebeden en masse te hernemen en bovendien de hele nacht religieuze zangen te scanderen in buurtverband. Deze laatste worden georganiseerd door de Bayfalls, de hippies van de moslims! Bayfalls zijn immers moslims die niet volgens een vast schema dagelijks bidden, de koran niet bestuderen, niet werken en dus bedelen om geld te 'verdienen', wél drinken en roken, niet vasten, zeer frequent high zijn, ... zeer slechte moslims dus!

Nu moet het toch wel lukken dat er naast Titilocozen ook een Bayfall woont en dat Yeanke deze rastaman reeds kent (zijn naam is 'Lamp', zijn broer heet 'Chadim') en dat hij bovendien mij uitgenodigd had om deel te nemen aan de festiviteiten van de 5e september! Deze festiviteiten waren dus zoals ik al zei religieuze zangen, maar wat ik nog niet verteld had was dat deze 'zangen' zeer luid en repetitief zijn, begeleid worden door trommels en gedans en bovendien de hele nacht duren! Gezien mijn uitnodiging en sobere vooruitzicht op een goede nachtrust trokken Pieter en ik vrijdagavond dus bij onze buren en we hebben er toen een zeer aangename avond beleefd!
Aangekomen chez les voisins kregen we direct 'Café Touba' aangeboden, een soort gekruide koffie die hier vaak gedronken wordt. Het volgende uur spendeerden we met praatjes maken over Serin Touba, werd er ons duidelijk uitgelegd wat een Bayfall nu eigenlijk is (uiteraard niet de definitie die ik hierboven heb gegeven =) en luisteren naar de religieuze zangen. Toen ik mijn camera bovenhaalde om enkele foto's te trekken van het hele spektakel werd ik plots vastgegrepen door buurman Lamp en voor ik het wist stond ik tussen een bende rastamannen en hun hele familie te dansen! Deze ervaring was heel erg aangenaam en ik wilde ze niet verbrodden toen enkele minuten later iemand me uitnodigde om mee te gaan zingen :) Later die nacht hebben we ook nog meegegeten van de koe die de dag voorheen nog stond te loeien voor de deur, al heb ik geprobeerd niet al te veel vlees te eten van de grote schotel waar iedereen gulzig van at gezien mijn eerdere toiletervaringen :) Tegen 4 uur waren de festiviteiten gedaan en zijn Pieter en ik voldaan van deze op en top Afrikaanse avond in ons bedje gekropen!

En toen waren ze nog met 3

2008-09-08T10:27:00.002+02:00

Sinds dinsdag heb ik een Belgische kompaan hier in Sain-Louis: Pieter Rutsaert! Hij komt hier net zoals ik drie maanden voor zijn thesis bij WARDA werken en verblijft ook bij Titilocozen. De naam van Titilocozen moet trouwens best aangepast worden naar 'Alexlocozen' aangezien Titi een maandje niet thuis zal zijn en Alex (de zoon van Titi) dus de baas des huizes is (en zoals je kan zien op onderstaande foto beschermt Alex ons goed)! Er zijn nog enkele andere gasten in de chambre d'hôte voor het moment, maar over een dikke week zijn het enkel wij drie die de boel hier op stelten kunnen en zullen zetten :) wordt vervolgd ... ;)

Belofte maakt schuld ...

2008-09-04T11:44:00.003+02:00

Vorige week beloofde ik een strip te maken als een van men volgende posts, gisterenavond heb ik me er dan eindelijk eens aangezet en zie hier het resultaat: De Penibele Pelikaan! Een stripverhaal gemaakt met verse foto's hier vanuit Saint-Louis en uiteraard met een ongelofelijk flauwe ontknooping (Yean style ;)

Geniet er van!

Een grotere versie is te downloaden via:
http://www.filefactory.com/file/921fa9/n/De_Penibele_Pelikaan_jpg

Belgisch Bezoek!

2008-09-04T11:32:00.007+02:00

Sinds zondagnamiddag had ik hier bezoek van Ellen en Celien, twee vriendinnen van Steven en Antoine die drie weken lang Senegal gingen rondtrekken. Hun eerste stop na Dakar was Saint-Louis en ik had na lang onderhandelen met Antoine de taak op mij genomen om deze meisjes hier de stad en haar omgeving te leren kennen!

Twee meisjes uit België op bezoek leek me wel reden genoeg om eens een dagje verlof te nemen op maandag en wat kan ne werkende mens beter doen op een extra vakantiedagje dan ... den toerist uit te gaan hangen!

In de voormiddag zijn we naar Gok Mbath getrokken, voor de vergeetachtigen onder ons: dat stukje strand richting Mauretanië waar ik men allereerste Bathroom Blues beleefde ;) Ik kende iemand die daar een tentje had en koude dranken verkocht: een ideale eerste stop na een wandeling van een dik uur in de toch wel lekker warme zon! Het spektakel werd er toen verzorgd door Zal, de Bayfal (een soort moslim hippie) met wie ik enkele weken geleden nog djembe en gitaar had gespeeld daar op het strand: eerst ving hij zo maar even een pelikaan die neerstreek op het strand en nadien speelde hij een streepje muziek op zijn gitaar.

Na een uurtje 'relaxer et discuter avec Zal' was het tijd om onze weg voort te zetten naar de Mauretaanse grens. Deze grens is ongelofelijk spannend aangezien hij bestaat uit een groep bomen die op het strand staan ... Niet spannend dus :) Ellen en Celien besloten dan maar zelf de grens duidelijker door hem met een streep in het zand te markeren, Senegal en Mauretanië hebben vanaf nu een duidelijke scheidingslijn! Op die idyllische plek besloten we toen onze boterhammetjes op te eten. Na enkele minuten werden we echter reeds vervoegd door twee mannen van de douane, zij controleerden dagelijks die zone van het strand op suikersmokkelaars.

Suikersmokkelaars?

Gek als het mag klinken smokkelen er inderdaad mensen dagelijks suiker van Mauretanië naar Senegal. Dit uiteraard omdat de suiker daar goedkoper is: in Mauretanië betaal je 1700 CFA voor 3 kg suiker en in Senegal kost diezelfde hoeveelheid minstens 2300 CFA. Dit verschil van bijna een euro drijft de mensen om massa's suiker te gaan inkopen om zo een extra centje bij te verdienen, maar dit is dus verboden door de Senegalese overheid!

De zon begon toen nogal veel te lekker warm te worden en toen we terugkeerden naar Titilocozen waren we alledrie toe aan een frisse douche en een liter water :) Later die dag hadden de meisjes afgesproken met 2 andere Belgen die ook net in Saint-Louis waren aangekomen, Frederik en Kristien. 4 Mensen die de vele straatjes van Saint-Louis nog niet helemaal hebben ontdekt zijn de ideale klanten voor een ritje met een 'Kalesh'. Dit s een paardenkoets waarvan de chauffeur je op anderhalf uur alle kantjes van Saint-Louis laat zien en gaandeweg de geschiedenis van al deze plekken verduidelijkt.

Die avond stond er nog 1 Saint-Louis klassieker op het programma: soirée piscine au Flamingo! Toen ik vertelde over een bar met een openluchtzwembad aan, moesten mijn landgenoten niet lang nadenken: gaan met die banaan! Een halfuurtje later had ik weer een extra foto in het rijtje 'Mensen die samen in het zwembad springen" =)

tot zover het Belgische dagje, mijn volgende post is een belofte die ik vorige week gemaakt heb ...

Yean

Wa doet em daar eigenlijk?

2008-08-28T10:31:00.010+02:00

In al mijn berichtjes totnutoe heb ik nog geen enkel woord gerept over de reden waarom ik op dit eigenste moment in Senegal zit: mijn thesis! Hieronder volgt daarom een beschrijving van het onderwerp van mijn thesis en wat mijn onderzoek hier in Senegal allemaal inhoudt:

De officiële titel van mijn thesis luidt:

"Economie van vogelbestrijding in de geïrrigeerde rijstproductie in de vallei van de Senegalrivier"

In hele simpele woorden dus: Hoeveel kost het de boeren om de vogeltjes te bestrijden? Uiteraard is mijn onderwerp wel wat uitgebreider dan dat :)

Concreet gaan we (ik spreek hier niet zoals de koning in het meervoud terwijl ik alleen mezelf bedoel :) ik wordt hier in Saint-Louis namelijk heel goed begeleid en er zijn dus verschillende mensen die me helpen bij men onderzoek, vandaar dus dat ik in de we-vorm spreek) de schade die de vogels de voorbije 5 jaar hebben uitgericht bepalen aan de hand van enquêtes bij de locale boeren hier. We gebruiken dus de boeren hun percepties van de vogelschade om een schatting van het probleem te bekomen. Deze schadepercentages gaan we dan samen met andere productiegegevens (de boeren hun rendement, het aantal dagen dat ze geïnvesteerd hebben in het verjagen van de vogels, etc.) uit voorgaande enquêtes in een wiskundig model steken. Dit alles om uiteindelijk een cijfer te bekomen dat de vogelschade uitdrukt in economische termen in relatie tot productiegegevens van de boeren. Naast deze wiskundige analyse doe ik ook een literatuurstudie om het vogelprobleem en de vogelbestrijding hier in de regio van de Senegalrivier in kaart te brengen en probeer ik om met verschillende mensen eens een klapke te doen in verband met het onderwerp:

met de boeren zelf, zij weten uiteraard het beste wat het vogelprobleem allemaal inhoudt
met de DPV (la Direction de la Protection des Végétaux), zij voeren de vogelbestrijdingsacties uit in Senegal
met het 'comité de la lutte antiaviaire', een groepering van boeren die de vogelbestrijding zelf wilden regelen
met een ornitholoog die me meer kan leren over vogeltjes
met naar alle waarschijnlijkheid nog vele andere mensen/verantwoordelijken

Wat heb ik totnutoe al gedaan?

De eerste weken ben ik begonnen met inlezen in het onderwerp en heb ik mijn enquête voor de boeren opgesteld. Dat eerste betekende dus wetenschappelijke papers downloaden van het internet en nadien mij amuseren met een gele markeerstift :) Het tweede, de enquête maken, deed de secretaris in mij weer helemaal naar boven komen! Eerst de vragenlijst opstellen, deze nadien lay-outen in Word (uiteraard heb ik er een prentje van een vogeltje op gezet) en op het einde elke individuele enquête voorzien van enkele gegevens voor elke boer apart, om uiteindelijk te eindigen met door een nietje de twee pagina's aan elkaar vast te maken.

Deze 100 tal enquêtes ben ik daarna naar de verschillende enquêteurs gaan brengen die de vragen voor mij gaan stellen aan de boeren. Dit moest best persoonlijk zodat ik hen elke vraag eens duidelijk kon uitleggen zodat ik zeker de beoogde antwoorden krijg :)

Deze week ben ik dan samen met Mandiaye, de persoon met wie ik mijn kantoor deel, ten velde getrokken om eens een klapke te gaan doen met de boeren. Deze klapkes waren heel leerrijk, alleen jammer dat de boeren alleen de locale taal Wolof spreken en ik dus de helft van te tijd niets verstond van het gesprek totdat iemand vertaalde naar het Frans :) Een leuk aspect van bij de boeren te komen is de Afrikaans gastvrijheid! We mochten altijd tegen de middag mee-eten van het eten dat voorzien was, er werd ons vaak muntthee aangeboden en enkele boeren stuurden zelfs speciaal hun kinderen achter een fles koude Coca Cola voor ons! Ongelofelijk gastvrij dus.

Ondertussen heb ik na al die vogelgesprekken van Mandiaye al de bijnaam 'Yann Quelea quelea' gekregen (de Quelea quelea is het belangrijkste schadelijke vogeltje in Afrika). Ik kon het daarom niet laten om onderstaand prentje op onze deur te plakken :)

Dat was mijn thesis(avontuur) tot dusver, iedereen die denkt dat hij me nuttige informatie kan bezorgen mag me altijd mailen :)

tot schrijfs,
Yean

Waar zittem en hoe kan ik em bereike?

2008-08-28T08:51:00.000+02:00

Waar zit Yeanke eigenlijk daar in Senegal? Awel, we leven in het digitale tijdperk dus ik kan redelijk gemakkelijk en droog op die vraag antwoorden: open DEZE file in Google Earth en je vliegt geheel gratis tot bij mij! (moest je Google Earth nog niet hebben, dan moet je dit geweldige - gratis - programma zeker eens downloaden HIER) Indien iemand me dolgraag wil contacteren hier in Senegal, dan kan dat op verschillende manieren:

per mail: yann_de_mey(at)hotmail.com
per post:
Yann de Mey
Chambre d'Hôte Titilocozen
B.P. 906 Saint-Louis
Sénégal
per GSM: +221.777.335.732 (mijn Senegalees nummer)

De meest prachtige presentatie ter wereld ...

2008-08-25T10:08:00.004+02:00

Vorige week donderdag had ik een afspraak met Ibrahima Diop, het hoofd van 'La DPV de Saint-Louis' = La Direction de la Protection des Végétaux. Zij staan namelijk in voor het bestrijden van de schadelijke vogels hier in de regio en ik wilde dus maar al te graag te weten komen welke acties zij de laatste jaren allemaal ondernomen hadden om de vogels onder controle te houden. Mijn doel was dus om harde cijfers en documenten / verslagen mee naar huis te nemen zodat ik deze in mijn analyse kon gebruiken!

De man in kwestie bleek een uiterst vriendelijke, goedlachse veertiger te zijn wiens tanden jammergenoeg precies reeds tweemaal afgestorven waren, zo zwart en onregelmatig waren ze! Ik deed alsof ik het niet gezien had, maar de rest van ons gesprek kon ik het niet laten om af en toe eens te gluren in de hoop toch een greintje leven te bespeuren, maar dat bleek tevergeefs =)

Maar goed, ik was dus daar om iets te weten te komen over vogelbestrijding en daar kon hij mij zeker mee helpen verzekerde hij mij! Hij had namelijk net nog een presentatie gegeven over schadelijke vogels en die wilde hij maar al te graag met mij delen ("On partage et après on discute, non"). De volgende 20 minuten had ik het gevoel dat ik terug in de basisschool zat! De presentatie bleek namelijk een redelijk algemene inleiding te zijn van het vogelprobleem, gaande van 'De belangrijkste schadelijke vogel is de Quelea quelea' tot 'Er liggen gemiddeld 3,2 eitjes per nest'. Naar mijn inziens dus een geheel overbodige presentatie aangezien ik voor cijfergegevens en documenten was gekomen, maar mijn kompaan Mandiaye dacht daar blijkbaar anders over! Als een tienerjongen die verliefd is op zijn schooljuf luisterde hij nauwgezet naar de hele presentatie en stelde ter tijd en stonds enkele gepaste vragen. Mijn zwartbruin (hehe) vermoeden dat hij de hele uitleg en onze gastheer geweldig vond, werd bevestigd toen we 2 min alleen zaten en hij met een brede glimlach zei: "Il est trop fort lui, non". Naar het einde van de 76 slides durende presentatie kwamen er dan toch enkele interessante kwantitatieve gegevens tevoorschijn, maar deze waren volgens de presentator blijkbaar niet belangrijk, want ze werden onverbiddelijke doorgeklikt! De laatste slide vond ik persoonlijk de meest memorabele, ik heb ze daarom hieronder geplaatst :) Op het eerste zicht is ze redelijk grappig - een vogel die spreek, haha hoe bedenken ze het - maar er is meer! Bij een muisklik verdwijnt namelijk de vogel namelijk naar boven, hij vliegt als het ware weg!!!! Dat is nu toch wel de moeite om tweemaal te laten zien, niet? Ibrahima vond dit alleszins nodig, ... ik had daar eerder mijn twijfels bij :)

Na deze *KUCH* interessante *KUCH* presentatie heb ik toch nog eens uitdrukkelijk gevraagd of hij ook nog enkele rapporten of andere interessante documenten had voor mij en toen begon een ware zoektocht naar de desbetreffende bestanden op zijn computer! Er zat absoluut geen orde in zijn bestanden: de mappen rendez-vous, Jeux, Bob Marley Hits en photos 20-6-05 stonden allemaal evenwaardig naast elkaar in 1 Master Map, die ook nog eens een 50 tal losse documenten bevatte. Redelijk onmogelijk dus om daar iets gemakkelijk in terug te vinden! Ibrahima deed er uiteindelijk 10 min. over om me een documentje te geven met wat gegevens in en een wetenschappelijke publicatie die ik reeds zelf had gevonden op het internet! Ik deed alsof ik blij was met de bestandjes en vroeg nog vlug of hij misschien ook gegevens had over de aantallen vogels die ze gedood hadden de voorbije jaren, iets dat ik beter niet had gevraagd! Onze gastheer voelde zich toen namelijk verplicht om mij eens in het lang en breed uit te leggen hoe ze nu precies de vogels telden, compleet met wiskundige formules en al! We waren dus weer vertrokken voor een uitleg van 20 minuten die niet echt nodig was, al was ik de enige die dat dacht want Mandiaye was nog steeds even enthousiast als tijdens de presentatie =)

Balans van onze ontmoeting:

ik heb een leuke powerpoint met prentjes en weetjes over vogeltjes in mijn bezit
ik ben vanaf nu in staat, moest ik ooit een hoop vogels gaan afmaken, om op een statistisch verantwoorde wijze het aantal dode dieren te schatten
ik weet dat ik het algemeen hoofd van de DPV in Dakar moet contacteren als ik concretere cijfers wil
ik nooit zal beginnen met roken en vanaf nu zeker dagelijks mijn tanden zal poetsen!!

tot schrijfs!
Yean

Ps. Een laatste 'sappig' detail van dit gesprek (die details lezen jullie graag heb ik vernomen uit de comments :) is dat het hoofd van de DPV het niet kon nalaten om meermaals tijdens ons gesprek aan zijn kruis te krabben. De hele dag ongedierte bestrijden zal hem zeker de kriebels geven ;)
Pps. Dit alles is uiteraard een klein beetje overdreven en ik ben deze man desalniettemin heel dankbaar voor zijn tijd/moeite!

Weekendje met de Fransen Part 3: Een lange, lange, lange dag

2008-08-20T10:17:00.010+02:00

Vandaag hadden de Fransen een 'Sept Place' (taxi waar naast de chauffeur nog plaats is voor 7 personen) geregeld om richting 'Lac de Guier' te trekken. Het vertrek was net zoals de dag voorheen tegen 10u00 voorzien en Yeanke wist dit vandaag gelukkig op voorhand, dus geen supermanpraktijken nodig ditmaal :)

De weg naar Lac de Guier bleek lang te zijn en ook niet in erg goede staat (in tegenstelling tot de meeste wegen die ik hier al genomen heb, die waren steeds redelijk aanvaardbaar). Het eerste stuk van onze trip bestond dus voornamelijk uit het ontwijken van de vele gaten in de weg en het gapen naar het mooie landschap. Dat landschap is ook enkel nu tijdens het regenseizoen echt mooi groen, anders is het enkel bruin sahel zand dat de klok slaagt hier in de streek.

Tegen 12u00 kwamen we aan op onze eerste bestemming: een marktje 'ergens' in 'een' dorpje ... de details zijn me de dag zelf ontgaan en na navraag bij de Fransen twee dagen nadien ben ik niets wijzer geworden :) Het marktje was een standaard marktje van een Afrikaans dorp. Dat wil dus zeggen veel groeten, eetklare snacks en ongelofelijk veel rommel te koop!

Een dikke twee uur later waren we dan eindelijk aangekomen op onze eindbestemming!! Yes !! ... Al bleek deze opgewektheid maar van korte duur want al heel snel bleek dat le Lac de Guier een scheet in een fles was! Na 10 minuutjes rondlopen hadden we het belangrijkste wel gezien in de omgeving: een pier in het meer die afgesloten was voor het publiek wegens te gevaarlijk, enkele waterlelies aan de rand van het water en (nu komt ie) het rottende karkas van een ezel ...

WTF?

hoor ik jullie nu luidop denken, maar dat is helemaal niet nodig want was al wel gewend aan het zicht van een bende vliegen en bijhorde maden die een nieuw onderdak hadden gevonden. Langs de kant van de weg zie je hier namelijk redelijk frequent aangereden koeien, schapen en andere viervoeters. Ook de Fransen waren niet erg aangedaan door het macabere zicht, we besloten dus maar om ons een beetje verder neer te plaveien en onze boterhammetjes op te eten :)

Later die dag op de terugweg, was ik wederom een toiletervaring rijker ... de WC Brousse! Sinds men verschillende Bathroom Blues vorige week is men buik nog niet echt volledig gerecupereerd en zaterdag ervaarde ik nog één van de laatste naweeën. En plein route kreeg ik opeens buikkrampen en aangezien er niet echt veel bewoonde zones in de buurt waren zat er maar 1 ding op: stoppen bij de dichtstbijzijnde (verdorde) haag en in openlucht men ding doen. 10 Minuten later zat ik terug in de sept places reeds na te denken over hoe ik weeral iets toilet gerelateerd op men Blog ging schrijven :D

Zoals de titel van deze post al doet vermoeden was de dag nog lang niet voorbij na ons (teleurstellend) tripje naar Lac de Guier. Aangezien ik al redelijk veel tekst heb ga ik het wel kort houden om het verdere verloop te beschrijven:

we zijn op verschillende plaatsen geweest (zie onderstaande kaart!)
we hebben veel kilometers afgelegd (zie kaart :)
we hebben ons goed geamuseerd
we hebben per ongeluk Titi wakker gemaakt toen we halverwege onze nacht even langs de chambre D'Hôte passeerden
we waren pas terug tegen 07u00 (n.b. normaal vertrek ik op dat uur naar men werk :)

De dag nadien is er nog een staartje gekomen aan het feit dat we Titi hebben wakkergemaakt, ... maar dat is voor men volgende post!

tot schrijfs,
Yean

Weekendje met de Fransen Part 2: Campement Océan et Desert en Clubbing revisited

2008-08-19T10:07:00.009+02:00

Vrijdag stond er een relax dagje op het programma, we zouden namelijk naar een 'campement' trekken (een beach resort)! Echt relax begon de dag echter niet voor mij aangezien ik om 9u45 wakker werd en toen pas te weten kwam dat we tegen 10u00 zouden vertrekken :) In een vliegensvlug tempo waar superman nog jaloers op zou kunnen zijn douchte en ontbeet ik dan maar, al bleek al dat gehaast echter voor niets te zijn want toen om klokslag 10u00 Yeanke klaarstond om te vertrekken, bleek dat we pas tegen 12u00 een pirogue (vissersboot) hadden om naar de 'campement' te geraken! Twee uur later waren we dan effectief aan de oversteekplaats, maar daar kwam de pirogue pas tegen 12u20 aan, de kapitein had namelijk nog veel water moeten wegscheppen van de felle stortbui die nacht, ... , we zullen dat maar geloven zeker :)

Chillen was het plan van de dag en bij dat plan zwoeren we ook! De campement had ongelofelijk veel voorzieningen om de tijd aangenaam te doden: een mooi proper strand, een surfplank en een bodyboard gratis ter beschikking, vislijnen in aanslag, ligzetels met zicht op de Senegalrivier, hangmatten in de schaduw, een gezellige overdekte eetplaats waar je voor 8000 CFA (= 12,20 €) van een driegangenmenu kon genieten, ... veel te veel dus om allemaal te benutten op 1 namiddag! Ik vond vooral men plekje in 1 van de hangmatten en voor dat ik wist was het al 17u00 en moesten we reeds huiswaarts keren.

Die avond hadden we nog niet genoeg van het water gehad en besloten we naar de club 'Flamingo' te trekken: een openluchtclub die zich vlak aan de brug over de Senegalrivier bevindt en als grootste troef een buitenzwembad heeft! Na een uurtje plonzen was onze dorst (voor waterpret) die dag toch wel voldaan en besloten we andere oorden op te zoeken waar ook onze honger (voor muziek) konden stillen. 'La Taverne' leek ons de beste keuze, in deze bar is namelijk elk weekend live muziek en hij wordt meestal bevolkt door hordes andere 'Toebab's' (= blanken in het Wolof). De sfeer was er inderdaad heel goed die avond en reeds na 10 minuten aangekomen te zijn stond ik met enkele van de Fransen te shaken op de improvisatie beats van het groepje dat die avond speelde. Over het algemeen zijn de groepjes die er spelen lang niet slecht, zeker als je zoals ik van improvisatie houdt. Na een tweetal uurtjes muzikaal genot zat de avond er voor mij reeds op, je hoeft niet altijd tot laat uit te gaan he ... of wel? Ik zal morgen terugkomen op deze vraag in het derde deel van het 'Weekendje weg met de Fransen' ;)
tot schrijfs!
Yean

Weekendje met de Fransen Part 1: Let's go Clubbing

2008-08-18T16:15:00.004+02:00

Het voorbije weekend heb ik doorgebracht met de groep Fransen die ook in de Chambre D'Hôte Titilocozen verblijven. Elke dag stond er wel iets op hun programma en ik was steeds welkom om hun te vergezellen op hun tripjes / avontuurtjes.
Deze week begon donderdagavond het weekend al, aangezien het vrijdag een feestdag was en hoe zet men zo'n aangenaam vooruitzicht beter in dan eens een stapje in de wereld te zetten samen met de Alex (de zoon van Titi) en de Fransen? Het nachtleven hier in Saint-Louis is heel bruisend en er zijn elke dag verschillende opties voorhanden om eens zwaar door te zakken. Het enige nadeel is wel dat de feestjes hier pas echt in gang schieten tegen 01u00, niet echt vroeg dus. We besloten daarom om onze avond rustig te beginnen in het café L'embuscade, al is 'rustig' misschien een slecht gekozen term aangezien Alex voorstelde om te beginnen met enkele Tequila paf paf's (tequila Boom Boom dus, maar Fransen hebben het niet voor Engelse termen dus noemen ze het maar paf paf :). Twee shotjes, twee pintje en een uur stroomonderbreking verder was het tijd om richting 'Papayer' te trekken: een hippe nachtclub die net even buiten het centrum van Saint-louis ligt.

Toen we er met zen allen aankwamen aan de Papayer met de camionette van Alex, hadden de fransen nog geen zin om direct de dansvloer onveilig te gaan maken, ze wilden eerst nog wat indrinken in de camionette. Geen slecht plan leek mij :) Indrinken bleek echter niet het hoofddoel van het camionettezitten te zijn, inzingen was eerder het plan! Wat begon als iemand die voor de leut eens een Frans liedje begon te zingen, veranderde al snel in een crescendo van de ene Franse Hit na de andere en kende een waar hoogtepunt toen het hele repertoire Disney- liedjes de revue passeerde! Na een goed uur gejank en geschreeuw in de camionette was het tijd om de benen los te gooien op de dansvloer van de Papayer. De beats van de avond waren Mbalax (Senegalese dansmuziek wel eens eentonig durft te zijn) en retrodance hits van bij ons, afgewisseld met een streepje Rap / Reggae. Een ideale sfeer dus om eens lekker te shaken, ik denk dat onderstaande foto's wel bewijzen dat ons dat goed gelukt is en dat we de eerste avond van het verlengde wekend zeker geslaagd konden noemen!

Weekendje Weg

2008-08-12T18:36:00.012+02:00

Dit weekend ben ik samen met Tim en Isabel naar een soort beach resort geweest om even uit te rusten. Jonne - de Nederlandse onderzoeker bij WARDA - is samen met zijn vrouw en hun zoontje ook eens langsgekomen.

Boecht vanuit het kanaal, van da bruin vocht me een raar smaakske aan ...

2008-08-12T10:02:00.006+02:00

In het kader van mijn onderzoek ben ik vorige week eens mee gaan transplanteren op het veld. Rijstplanten transplanteren wil zeggen dat je eerst op een apart zaadbed je rijstkorrels laat kiemen tot kleine plantjes en deze kiemlingen dan nadien (trans)plant op het veld. Een redelijk arbeidsintensief werkje dus, vandaar dat Tim - de Amerikaanse PhD student bij WARDA - me had gevraagd om eens te komen helpen. We waren uiteindelijk op het veld met een man of 13 (mmm toevallig dat getal :) aan het transplanteren en de zon begon lekker haar ding te doen! Ondanks het hete weer was de sfeer op het veld heel leuk. De werkmannen dachten dat ik ook Amerikaans was en riepen daarom elke keer dat ik iets moest opheffen "Pick up". Dat laatste konden ze uiteraard niet al te correct uitspreken en de eerste keer verstond ik eerder iets als: "Bigop". Deze woorden leken, naar mijn bescheiden mening, nogal erg veel op de Nederlandse uitdrukking "Dikkop". Ik besloot toen dat het tijd was om mijn kompanen hun eerste woordje Nederlands te leren :D De rest van de voormiddag werd de rust op het rijstveld dus om de 5 minuten verstoord door een luid weerklinkende:

"DIKKOP"

:D Na anderhalf uur werken was er dan eindelijk een rustpauze, waarbij Dudu - de Senegalese leider van de manschappen - langskwam met bevroren water! Heerlijk, dacht ik! Gulzig dronk ik enkele teugen van het dorstlessende en verfrissende goedje en ik was weer helemaal klaar om de volgende veldjes af te werken! Je voelt 'the clue' al aankomen hé, maar laat ik je even teleurstellen voor dit moment: Yeanke voelde zich nog steeds kiplekker later die dag! Al bleek ik wel hard verbrand te zijn op men onderrug (zie foto) en op een redelijk grappige wijze ook :D

De echte miserie begon pas de ochtend nadien: omstreeks 06u00 was ik reeds klaarwakker en zat ik op de pot terug te denken aan wat ik allemaal had geschreven in men vorige post ... Dat toiletbezoekje bleek echter de voorbode te zijn van ergere zaken, want toen ik enkele uurtjes nadien op men werk misselijk begon te worden leek er geen weg terug meer: Yean had een grote fout begaan de dag voordien en zou vandaag afzien! Hoofdpijn, misselijkheid, buikkrampen, ... verschillende gevoelens passeerden de revue die voormiddag en ze kwamen allemaal tot een hoogtepunt toen ik net iets te innig de toiletpot moest moet grijpen (jaja de rechtse en niet de linkse)! Na deze maar al te letterlijke uitspatting voelde ik me even beter, een uitgelezen moment om te weten te komen wat ik de dag voorheen op het veld had gedronken! Wat het spul ook was, het had me blijkbaar goed aangetast want toen ik Dudu in de gang tegen het lijf liep vroeg ik hem: "What kind of water did you give me yesterday in the field?". Dudu keek me onbegrijpend aan en ik - mijn fout niet inziend - herhaalde dus nogmaals wat ik hem net gevraagd had: "What kind of water did you give me yesterday in the field?". Pas na 3 herhalingen had ik mijn fout door: Dudu spreekt helemaal geen engels :) Ik herhaalde de vraag nogmaals in het Frans en kwam toen te weten dat ik de dag ervoor water had gedronken dat rechtstreeks uit het irrigatiekanaal van de velden kwam!! Dat kanaal wordt op haar beurt gevoed door een zijarm de Senegalrivier ... ik had dus gulzig liggen drinken van het water waar iedereen in Saint-Louis zijn kleren in wast, zijn afval in smijt, het water dat ook wel als openbaar riool wordt gebruikt en waar dagelijks verschillende hectoliters afvalstoffen in worden gedumpt, ja van het water dat elke echte Saint-Louisien wel dagelijks eens als openbaar toilet gebruikt ... Aangezien ik me op dat moment even beter voelde, kon ik er toen nog mee lachen, maar dat kortstondige vrolijke gevoel werd al snel doorbroken door een nieuwe vlaag van misselijkheid en deze zou pas de volgende dag over zijn.

Al bij al ben ik gelukkig maar een dagje (goed) ziek geweest van mijn royale slok "Senegal River's Finest Blend" en heb ik wederom een wijze raad bijgeleerd om aan het lijstje "Wijsheden voor op reis" toe te voegen:

"Drink nooit, nooit, nooit water waar je de oorsprong niet van kent in het buitenland, ook al ziet het er helder/verfrissend/dorstlessend uit!"

Yean

Ps. ik ben niet van zin nog eens ziek te worden in de nabije toekomst dus is wat mij betreft men laatste post die een zieke Yean beschrijft ;)

Bathroom Blues

2008-08-08T10:38:00.005+02:00

Zoals je in men vorige post kon lezen stond ik daar dus met een ongelofelijk onaangenaam gevoel op het strand en had ik nog enkele minuten om een toilet te vinden, zo dringend was het :) Verschillende rampscenario's spookten door men hoofd: Yean die in zen zwembroek doet daar op het strand en uiteraard geen andere broek heeft meegenomen, Yean die ergens achter een duin in het zicht van enkele Senegalezen zen ding doet, Yeanke die al wandelend opeens de controle over zijn sluitspier verliest en plots precies geen zonnecrème meer hoeft te smeren op zijn benen, ... allemaal onaangename gedachten dus! Gelukkig vond iK, zoals ik al in men vorige post zei, een toilet in het eerste huisje dat ik tegenkwam! Het was, wonder boven wonder, een gewone toilet! Dolgelukkig was ik! Dat mijn toiletbezoek dringend was, daar was ik zeker van en de overvolle pot na enkele minuten bevestigde nogmaals mijn zwartbruin vermoeden! Voldaan als ik was, kon ik eindelijk terug helder denken en begon toen na te denken over de twee volgende belangrijkste zaken in mijn leven:

Hoe veeg ik mijn poep af zonder toiletpapier (ik had er uiteraard niet aan gedacht om toiletpapier mee te nemen naar het strand en het was ook niet aanwezig in het toilet - omdat dat hier heel duur is dacht ik ...)
Hoe spoel ik deze volle pot door, aangezien de toiletbak leeg is

De ingenieur in mij analyseerde toen dat beide problemen op eenzelfde manier opgelost konden worden: naast het toilet stond namelijk een grote waterton uitdagend naar mij te kijken! Eerst probleem 1 aanpakken ... Ken je mensen die nooit iets zullen aannemen met hun linkerhand of consequent weigeren je linkerhand te schudden ... wel zij snappen wat ik er mij te doen stond daar in een toilet vlak naast het strand. Details zijn hier verder geheel overbodig, laat ik deze zin eindigen met de wijze raad:

"Neem steeds wc papier mee als je niet zeker bent dat er aanwezig zal zijn in je omgeving ;)"

Probleem 2 bleek plots wel heel gemakkelijk opgelost: de rest van de inhoud van de waterton in de toiletpot kappen en bye bye kaka! "Wat heeft dit avontuurtje me uiteindelijk gekost?" vraagt u zich misschien af? Een stuk van 250 CFA (ongeveer 0,40 €) gaf ik met plezier aan de eigenares van het huisje en ze bleek daar ook nog eens gelukkig mee ook dus eind goed al goed voor iedereen! Dit hele verhaal deed me toen ik op de pot zat terugdenken aan men eerste toiletavontuur, dat ik reeds me tweede dag bij WARDA beleefde:

Yeanke moest op het werk naar het toilet en koos in de toiletruimte aangekomen geheel willekeurig de linkse deur uit. Dat bleek een franse toilet te zijn (een ge-upgrade gat in de grond dus). "Allé dan" dacht ik toen, "We gaan niet moeilijk doen". Riem los, broek naar beneden, naar achteren hurken, ... tot zover de normale toiletroutine, maar vanaf dat punt stopte de gewone (stoel)gang van zaken! Ik hurkte net dat ietsje te ver naar achteren en verloor bijna men evenwicht! Ik kon nog net me overeind houden door te leunen tegen de muur achter me, maar die bleek niet echt proper te zijn :) Half gedegoûteerd van de vuile muur besefte ik opeens dat er waarschijnlijk geen toiletpapier in het toilet aanwezig was, en gelijk had ik! Er zat toen dus niets anders op dan eens te gaan kijken in het toilet naast het mijne, misschien was er daar wel toiletpapier aanwezig? Met de broek op de knieën huppelde ik in ware commandostijl vliegensvlug naar het toilet naast me, dat bleek een gewone toilet te zijn mét toiletpapier! Hoera, ik was gered! Na het verplichte poepafkuiswerk wilde ik nog vlug even wraak nemen in het franse toilet: eens goed doorchassen! Maar de wraakgevoelens bleken wederzijds van het toilet zijn kant, resulterend in een luide

"SSSWWISSHH"

die op zijn beurt resulteerde in een doorgespoeld toilet en natte voeten van Yean :) tot zover mijn Bathroom Blues! tot schrijfs, Yean

Let's go to the Plage!

2008-08-07T10:18:00.006+02:00

Ik ben vorig weekend tweemaal naar het strand geweest in N'Dar Tout. Dit stuk strand heeft 2 grote voordelen. Het eerste is dat het iets meer afgelegen ligt en daarom dus minder bevolkt is (iets dat de meeste mensen wel appreciëren aan een strand), het tweede voordeel is dat het strand stroomopwaarts ligt en de stroming dus het vele vuilnis dat wel eens durft rond te slingeren op de stranden hier, meeneemt naar Guet N'Dar (het vuile strand waar ik de 'Pêcheur' tegenkwam).

De eerste maal dat ik aan het water op het zand zat, was zaterdagavond. "Wat zoekt Yeanke op een strand op een zaterdagavond" hoor ik u al luidop denken? Wel Yeanke was geïnviteerd door Abdallaye (men vriend van in het Telecentre, een plek waar je GSM's en belkrediet kan kopen) om aan het strand met zijn maten mee muziek te gaan maken! Aangekomen tegen 22u00 daar was er absoluut geen beweging en was het muisstil op het pikdonkere strand. Maar daar zo snel verandering in komen: er was een djembe, een versleten gitaar, een oversized kalabas en 4 Senegalezen die maar al te graag hun gezamenlijk repertoire wilden zingen! Iedereen bespeelde elk instrument wel eens een keertje - ikzelf focuste uiteraard op de gitaar - ook al beheerste niet iedereen elk instrument even goed :) Met dat laatste bedoel ik zowel mezelf die de Afrikaanse beats niet geheel meester was als sommige van mijn Afrikaanse kompanen die precies niet begrepen dat je een gitaar met 2 handen moet bespelen (zowel LINKS als rechts!). Het deed goed van nog eens gitaar te spelen en het voelde nog beter aan om met zen allen samen muziek te maken! Het was ook heel erg leuk om Afrikaanse liedjes te horen zingen op de Westerse deuntjes die ik speelde op men gitaar, vermenging der culturen alom dus! De avond - ik bedoel eigenlijk nacht want het was ondertussen al 03u00 - werd afgesloten met een rondje grappige verhalen vertellen (ik vertaalde uiteraard een Jantjes mop in het Frans :) en een schotel vers geroosterde vis! Al zou ik me dat laatste de volgende dag misschien nog beklagen ...

's Zondags ben ik samen met Isabel, een Duits meisjes dat ook bij WARDA haar onderzoek voor haar thesis doet, teruggekeerd naar N'Dar Tout (het propere strand). Ik hoor jullie weer luidop denken

"OLALALAAAA"

maar neen, daar moet je niets achter zoeken. We zijn tegen de middag naar ginder getrokken, het was een wandeling van ongeveer een uur om het rustige/ propere stukje strand te bereiken dat vlak nabij de grens met Mauritanië ligt. Het laatste stukje wandelen was dus echt wel afgelegen, er waren enkel de triple Z (zand, zee en zwerfvuil in Senegal ;) Na een uurtje of twee chillen aan het strand begon ik plots wel heel erg spijt te krijgen van het eten van de visschotel, ongeveer 12 uur eerder op bijna dezelfde plek!

"Aan de tourista zal je niet ontsnappen"

zei iedereen me op voorhand en ze hadden potverdorie nog gelijk ook: Yeanke kreeg plots daar in niemandsstrand de ene schokgolf van buikkrampen na de andere! We besloten dan maar snel terug te keren richting Île de N'dar (het eiland in het midden van Saint-Louis waar ik op woon - ik zal eens een google earth link maken zodat het duidelijker is over welke plekken ik allemaal spreek!), een keuze die 10 minuten later zeker geen overbodige luxe bleek! De buikkrampen waren namelijk nog een beetje lagen gezakt en deden me verlangen naar niets anders dan een toilet! Dat toilet vond ik in het eerste huisje dat ik tegenkwam op onze terugweg, het verhaal van hoe het daar allemaal verder verliep hou ik voor men volgende post die een toilet special wordt :D

tot zover men belangrijkste weekendavonturen, kom morgen gerust nog eens terug voor het vervolg van op de pot!

tot schrijfs, Yean

Met dank aan Kris L. en Joris B. om me vanop afstand belachelijk te maken ;)

2008-08-04T10:15:00.003+02:00

Een dagje uit het leven van ...

2008-08-04T10:11:00.003+02:00

Ik ben ondertussen al een dikke week in Senegal en heb hier mijn vast levensritme gevonden. Een typische dag ziet er voor mij als volgt uit:

06u30: Opstaan, op dit uur durft dat wel eens pijn doen :)
06u35: Rustig ontbijten in mijn Chambre D'hôte (stokbrood met zelfgemaakte confituur zoals het hoort :)
07u05: Richting Le Petit Pont wandelen
07u15: Een busje van WARDA pikt me op, nog 5 andere onderzoekers worden nadien opgehaald
08u00: Aankomst in het Centre de Recherche
08u15: Beginnen met werken! (voor het moment papers op het internet zoeken en die dan lezen, later volgt meer info over de thesis)
12u45: Matty komt langs mijn kantoor met de vraag: "Honger?", we gaan naar de cantine en eten voor 800 CFA (€1,2) een Senegalese maaltijd. En ik die dacht dat ALMA goedkoop was :)
13u30: Het eten is op, we krijgen nog twee munttheetjes aangeboden (mierezoet zoals het hoort) en gaan daarna terug aan het werk
15u17: Yeanke heeft zijn middagdip!
17u00: De werkdag is voorbij, dezelfde groep van 6 wetenschappers vertrekt met het busje huiswaarts
18u00: Ik ga eens langs bij Abdallaye - een vriend van me hier die een Télécentre uitbaat - en we drinken samen een café Touba (koffie met kruidnagel op smaak gebracht, genaamd naar de locale held en tevens spirituele leider van velen Serin Touba)
19u30: De zon verdwijnt aan de horizon en Yean heeft ondertussen twee afleveringen van de serie Heroes bekeken
20u30: Etenstijd bij Titilocozen, omdat iedereen overdag al Senegalees heeft gegeten eten we eerder westerse gerechten 's avonds
21u45: Het eten is binnen, de persoon die het laatste aan de tafel is gekomen krijgt eerst een 'speciaal' dessert voorgeschoteld. Dat valt soms heel goed mee (opgeklopt eiwit met suiker) maar is soms ook net dat ietsje té speciaal (hondenbrokken met vanillepudding, crêpes pimentés)
22u00: Variabele avondontspanning met de Fransen (schaken, poker spelen, een pint pakken, naar een bar/ discotheek gaan, ...)
00u00: Bedtijd!

Een redelijk lange werkdag dus zoals je kan zien. Zeg nu nog eens dat men in Afrika weinig werkt ;)

tot schrijfs,
Yean

Dagje op stap met Tim

2008-08-01T18:29:00.005+02:00

Donderdag ben ik met Tim - een Amerikaan die ook bij WARDA werkt - eens mee op excursie gegaan om naar de proeven in de rijstvelden te gaan kijken en om eens mee te maken hoe groepsgesprekken met boeren (die ik ook ga moeten doen voor mijn onderzoek) zoal verlopen. Het was een lange dag (van 06u00 tot 01u00, dus 19 uur onderweg :) maar wel heel leerrijk en zoals je kan zien op onderstaande foto's ook een dag met vele mooie beelden!

de kinderen houden van de camera!

dit zijn dus pesticiden, gevaarlijk ;)

groepsgesprekken

een proefveldje

een beschermde plek waar de rijstzaadjes kiemen

koeien blokkeren hier vaak de weg!

het was een lange en vermoeiende dag!

Livin' it large en ontmoeting met de Zeeman

2008-07-30T10:06:00.007+02:00

Na een rit van ongeveer 3,5 uur vanuit Dakar was ik dan eindelijk aangekomen op mijn finale bestemming: chambre d'hôte Titilocozen in Saint-Louis! Aangekomen chez Titi (de Oostendse uitbaatster van de chambre d'hôte) stond er me een aangename verrassing te wachten! Na de koude douche van de dure kamer in Dakar had ik in Saint-Louis meer geluk: alle 'gewone' kamers waren bezet en dus moest ik toch wel de suite nemen voor enkele dagen ;) Ik denk dat met onderstaande foto's iedereen wel begrijpt dat ik heel snel het voorvalletje in Dakar vergeten was!

Ik was vrij tot mandag en had dus het hele weekend om te acclimatiseren en men nieuwe thuis eens te verkennen. Deze royale portie vrije tijd spendeerde ik dus met het leren kennen van de mensen rondom mij (Titi de eigenares van de chambre d'hôte, Matty mijn thesisbegeleider en zijn vriendin Siska, de groep fransen die ook bij Titi logeert en nog vele anderen) en de buurt een beetje uit te kammen zodat ik men weg snel zou terug kunnen vinden.

Zaterdag had ik een ontmoeting met 'un pêcheur', blijkbaar een gekend fenomeen hier, zo bleek achteraf toen ik dit verhaal vertelde aan Matty. Het verhaal zijnde dat Yeanke nietsvermoedend eens een wandeling ging maken aan het strand. Neen, niet het strand zoals bij ons aan de marginale Belgische kust, maar eerder een vuile strook kust waar er veel geiten rondlopen en schijten, kinderen met het rijkelijk aanwezig afval spelen en er dames vissen - die precies hun schubben hebben ingeruild voor vliegen - aan het 'schoonmaken' zijn om ze vervolgens te pekelen. Na even in het rond te turen werd ik spontaan aangesproken door iemand daar op het strand. Dat was ABSOLUUT niet ongewoon, want hier in Senegal zegt iedereen goedendag tegen iedereen en wordt er ook veel tijd geïnvesteerd in praatjes slagen. Zonder enige argwaan begon ik dus uit te leggen dat ik drie maanden in Saint-Louis zou verblijven en dat ik van België kwam. Spontaan en zonder enig nadenkwerk begon toen mijn gesprekspartner - Babacar was zijn naam - een epistel over de Belgische politiek! Dat de hele wereld wist dat België een kleine politiek crisis aan het meemaken was, dat verbaasde me helemaal niet. Maar dat Babacar Yves Leterme en zelfs Guy Verhofstad kende, laat staan uitgebreider dan ik kon vertellen over de hele communautaire situatie deed me toch even geloven dat ik met iemand speciaal te maken had. Nu, omdat politiek niet echt mijn favoriete gespreksonderwerp was, draaide ik de conversatie meer richting mijne coté, zijnde de visserscultuur daar aan het strand. Ook daar kon Babacar vanalles over vertellen, hij was immers zelf nog visser geweest! Hij nam me toen mee op een wandeling en vertelde ronduit over alle soorten vissen die er wel niet voorkwamen (hamerhaaien, roggen, katvissen, ...), hoe die vissen gevangen werden (met netten, met fuiken, met een lijn, ...) en zelfs hoe ze nadien gekuist en gepekeld werden. Dit alles ook afgewisseld met wat gesprekjes over de dinges des leven en enkele flauwe mopjes zoals "Pas op voor die mijn daar op het stand", de "mijn" zijnde een keutel van een geit (had ik al vermeld dat die beesten het ganse strand onderschijten?). Het staartje dat aan dit verhaal komt zag iedereen waarschijnlijk al van mijlenver aankomen (ik ook op dat moment nota bene). Na twee uurtjes keuvelen langs het strand vroeg Babacar me uiteraard opeens voor een kleine gift voor zijn famillie ('une appreciation' verwoorde hij het voorzichtig). Goedgezind en tevreden als ik was kon ik uiteraard niet neen zeggen en ik heb hem dan ook een mooie vergoeding gegeven voor de privé tour die hij me had aangeboden. Moraal van het verhaal: elke blanke (Toubab in het Wolof, de locale taal) is hier voor velen precies een ezel die naar believen in het rond mag schijten zolang het maar geld is en dat geld mooi in hun schoot terecht komt! Neen, serieus gezegd heb ik geleerd dat de Senegalezen een heel mondig volkje zijn en dat er inderdaad nogal veel rondlopen die uit zijn om touristen uit te melken aan de hand van listige toneeltjes, maar ook dat dit zeker niet iedereen betreft en dat je zeker niet in iedereen die je aanspreekt 'un pêcheur' moet gaan zoeken.

Tot zover mijn avontuurtjes van men eerste dagen in Saint-Louis, ik zal een van de volgende dagen iets posten over mijn eerste dagen als wetenschapper hier, want daarvoor ben ik eigenlijk hier niwaar ;)

tot schrijfs, Yean

Chambre D'Hôte Titilocozen in beeld

2008-07-29T18:41:00.003+02:00

Van laatste Belgische avontuur tot eerste Senegalese kater

2008-07-27T20:55:00.006+02:00

De mama had het allemaal goed uitgedokterd voor mij: om 16u49 zouden we de bus aan Haacht station nemen om naar de luchthaven te geraken. Dan zouden we zeker tegen half zes aankomen, ruim op tijd voor een vlucht die pas vertrekt om 19u30. Ruim op tijd aangekomen aan de bushalte waren plots zoon en moeder beiden even serieus in de war: er was geen bus met bestemming 'Zaventem Luchthaven' om 16u49! Alleen een bus richting Brussel-Noord op dat uur en de eerste bus naar de luchthaven kwam pas rond 17u30... De mama panikeerde onmiddellijk en besloot vlug raad te gaan vragen in het station van Haacht. Maar tevergeefs: zij wisten niets af van de busuren, er bestaan alleen treinen voor de NMBS! De zoon, die braafjes bij de bagage aan de bushalte was blijven staan, zag de mama - nog steeds semi in paniek - wederkeren en hoorde haar meermaals scanderen: "Ma ik had da toch juist opgezocht!". Als de NMBS ons niet kan verderhelpen, dan zeker wel De Lijn zelf, dachten we toen! Er passeerde een bus (uiteraard niet diegene naar de luchthaven) met daarin een vriendelijke buschauffeur die ons een boekje met de doorkomsttabellen aanreikte. De zoon keek het eerdere opzoekwerk van de mama nog eens na en constateerde toen dat ze wel degelijk gelijk had dat de bus richting Zaventem omstreeks 16u49 aan onze halte passeerde. Op dat eigenste ogenblik viel toen plots onze 0,025€ (= 1 frank ;) EEN BUS HOEFT HELEMAAL NIET ZAVENTEM ALS EINDHALTE TE HEBBEN OM DAAR TE STOPPEN!!! De bus naar Brussel-Noord stopt netjes in Zaventem en zet dan haar reisweg verder ... De zoon voelde zich dom, dat hij zo'n elementaire vergissing had kunnen maken ivm het openbaar vervoer, de mama daarentegen was er nog steeds niet gerust in. Pas toen enkele minuten later effectief onze bus aan de horizon verscheen kon zij weer rust vinden! Op reis vertrekken is steeds een beetje een avontuur, maar dat ik reeds zo snel een beetje adrenaline door men aderen zou voelen lopen had ik niet gedacht!

Mijn vlucht naar Dakar verliep vlotjes, doch was ook dit stuk van mijn reisweg niet gevrijwaard van een beetje spanning. Het eerste stukje naar Lissabon (ik moest daar overstappen) van 2u45 viel goed mee. Ok, de dame naast mij stelde net iets te graag haar voeten ten toon op de zetel van de persoon voor haar, lachtte opvallend luid met haar eigen mopjes en wilde precies graag gebruik maken van élke service die er beschikbaar was op het vliegtuig ("Een kussentje + deken graag", "Mag ik nog water aub", "Komt u nogmaals langs met de koffie?", ... elke vraag voorafgegaan door de PING van het servicelampje uiteraard), maar al bij al was het een rustig stukje.

Het tweede stuk van Lissabon naar Dakar (ongeveer 4 uur) was net dat ietsje spannender dan de eerste vlucht. Ongeveer halfweg begon namelijk een dame achter mij onwel te worden en hoorde ik voor de eerste maal in men leven in real life de zin "If there's a doctor on board, please let the cabin crew know" door de luidsprekers weerklinken. Dat komt dus toch niet alleen in films voor! Gelukkig gebeurde er niet veel ernstigs, de dame in kwestie werd gewoon verplaats naar 1e klasse waar ze meer ademruimte had en ze kreeg een puffer en vooral veel aandacht van de cabin crew!

Aankomen om 2u30 's nachts is geen pretje, maar gelukkig kwam ik aan met de zekerheid dat er ergens iemand klaarstond voor mij met een bordje WARDA - ADRAO (de onderzoeksinstelling waarbij ik mijn onderzoek ga doen). Mijn chauffeur bleek Mamadou Diamé te zijn, een vriendelijke medewerker van WARDA die me naar een hotelletje in het centrum van Dakar bracht. Lang zou ik echter niet verblijven op die plaats, want Mamadoe Diamé vertelde me dat er ongelofelijk grote files zijn in/uit Dakar tegen 10 uur en dat we dus best tegen 7 uur reeds vertrokken! Ik moest het die nacht dus stellen met een nachtrust van maar 1 cyclus (3 uur), maar dat vond ik niet echt een probleem. Het hotel zelf was dik in orde, ik had een mooie tweepersoonskamer + badkamer voor mijn beschikking en ik kon zelfs een 'Woke up Call' aanvragen als ik dat wenste (zie foto rechts)! Toen ik na een wel zeer korte nacht beneden aan de balie verscheen, maakte ik mijn eerste kater in Senegal mee. Niet die type kater die gekenmerkt wordt door een houten kop, een kleffe tong en het gevoel dat je een uitgewrongen vod bent, maar een financiële kater! De 'nacht' die ik in Hotel Nina had doorgebracht bleek immers 32.000 CFA te kosten (656 CFA = 1 €)! De eigenaar gaf me, vriendelijk als hij was, wel een kleine korting omdat ik zo kort gebleven was, uiteindelijk was ik op 5 uur tijd 30.000 CFA = 45,75 € kwijt. Amai menne portefeuille :)

Ondertussen ben ik goed en wel aangekomen in mijn slaapplaats voor de komende maanden: Chambre D'Hôte Titilocozen en ben ik hier op mijn gemak deze lap tekst aan het typen. Meer info en verhalen volgen spoedig, nu ga ik even genieten van het uitzicht en kennismaken met de andere mensen in de chambre d'hôte!

tot schrijfs,
Yean

Welkom

2008-07-18T01:05:00.005+02:00

Welkom op mijn Blog! ik zal proberen de komende maanden hier de spannende verhalen neer te pennen die ik heb beleefd in Saint-Louis in Senegal. Ik doe ook men uiterste best om al die woorden te voorzien van enkele kiekjes! tot schrijfs! Yean